Jeroen Van Caneghem
—
by
Mijn top 3 foto-tentoonstellingen van 2025Het afgelopen jaar stond voor mij in het teken van kijken. Écht kijken. Van de pure formele lijnen van het modernisme tot de rauwe emotie van het regenwoud, elk beeld dat ik zag, resoneerde met mijn eigen zoektocht naar grafische perfectie en een documentair narratief.Dit zijn de drie momenten die me het meest zijn bijgebleven.03. Edward Weston: De zuiverheid van de vormTentoonstelling: ‘Becoming Modern’ – Parijs (MEP Parijs)Er is iets magisch aan het zien van prints die je tot dan toe alleen uit studieboeken kende. Tijdens mijn eerste jaar op de opleiding werd de naam Edward Weston erin gestampt als de bezieler van de groep f/64. Zij braken radicaal met de ‘pictorialistische’ stijl, die dromerige, bijna schilderachtige foto’s van vroeger, en kozen voor absolute scherpte en zuiverheid.In Parijs stond ik eindelijk oog in oog met die originelen. Het was een mijlpaal in mijn eigen visuele geheugen. Wat me het meest trof, was Westons vermogen om alles met dezelfde formele ernst te benaderen. Een landschap, een paprika of een naakt: hij behandelde elk onderwerp met dezelfde puurheid. Zijn naakten waren geen erotiek, maar een studie in lijn en vorm, precies zoals zijn stillevens. Het herinnerde me eraan dat fotografie in de kern gaat over het abstraheren van de werkelijkheid tot een krachtige compositie.02. Michiel Hendryckx: De schoonheid van het alledaagseTentoonstelling: ‘Schoonheid als verzet’ – Gent (SINT PIETERSABDIJ Gent) Een paar jaar geleden had ik het voorrecht om door Michiel Hendryckx persoonlijk rondgeleid te worden in Antwerpen. Daar ontdekte ik dat hij meer is dan een meesterlijk fotograaf, hij is een verteller pur sang. Dat vermogen om verhalen te weven tussen maker en kijker, is voor mij de heilige graal van de fotografie.Luisterend naar zijn stem in de audiogids werd ik opnieuw gegrepen door zijn temperament. Hendryckx is in mijn ogen een romanticus, een melancholicus die met een bijna nostalgische gevoeligheid naar de wereld kijkt. Hij bewijst dat je niet naar de andere kant van de wereld hoeft voor een goed beeld. Zijn tuin, een dreef tijdens een wandeling, of een toevallige voorbijganger: hij tilt het alledaagse op naar iets universeels. Het is de schoonheid als vorm van verzet tegen de vluchtigheid van deze tijd. Juist die gelaagdheid probeer ik ook te vangen in mijn eigen series over de stilte langs de weg.01. Sebastião Salgado: De overdonderende krachtTentoonstelling: ‘Amazonia’ – Brussel (TOUR & TAXIS Brussel)Toen ik begon met mijn eigen verzameling fotoboeken, was het werk van Sebastião Salgado een van mijn eerste aankopen. Zijn stijl heeft een dramatiek die bijna schilderachtig aanvoelt, de contrasten zijn zo diep dat de beelden van het papier lijken te spatten.De tentoonstelling Amazonia was echter een ervaring van een heel andere orde. Hier kwam alles samen. Dankzij de begeleidende teksten werd het een leerzame reis door het regenwoud, maar wat me als fotograaf het meest raakte, was de scenografie. Lélia Wanick heeft een ruimte gecreëerd waarin de fotografie wordt versterkt door licht en de bezwerende muziek van Jean-Michel Jarre. Het herinnerde me eraan dat mijn opleiding tot fotograaf over meer gaat dan alleen techniek: het gaat over hoe je een boodschap overbrengt. De dramatiek in de presentatie raakt je in je onderbuik en dwingt je tot nadenken over onze wereld. Een absolute meesterles in beeldkracht.
Jeroen Van Caneghem 